4 . دل انسان ، عرش الهى « دل » ، جايگاه‌خداوند رحمان بوده و متعلّق به او و به‌صورت امانت در دست انسان است ، از اين‌رو بايد تلاش كند تا حضور خداوند را در آن حفظ نمايد . اگر صفات رذيله و تمنيّات نفسانى به دل راه نيابد ، دل منزل‌گاه خداوند شده و عرش خداى رحمان ، در آن جاى مىگيرد ؛ لذا مىفرمايد : « قَلْبَ الْمُؤْمِنِ عَرْشُ الرَّحْمَنِ » « 1 » آنان كه راهِ منتهى به لقاى الهى را طى كرده و به هدف و مطلوب نهايى رسيده‌اند ، توانسته‌اند دنيا و تمنيّات آن را از دل بيرون كرده و در عوض ، جايگاه پروردگار را در دل خود حفظ كنند و در حقيقت هيچ شريك و همسايه‌اى در خانهء دل براى صاحب اصلى آن ايجاد نكنند . حتّى ذهن ايشان نيز لحظه‌اى از ياد خدا غافل نشده و همواره در درياى نورانى ياد و نام محبوب خويش غوطه‌ور مىباشند ، تا اينكه سراسر وجود آنان يك وجود خدايى شده به مقام خليفةاللّهى دست مىيابند .

--> ( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 55 ، ص 39